بقای گیاهان چگونه پس از فاجعه چرنوبیل تداوم یافت؟

فاجعه ی هسته ای چرنوبیل که به تازگی با نمایش کلکسیون ای تلویزیونی با همین نام دوباره پهلو سر واژه ها افتاده، تو سال ۱۹۸۶ باعث ابتلای هزاران نفر بوسیله عطارد شد و منطقه ای پرجمعیت را بوسیله بخانه برگشتن ارواح تبدیل کرد. عقب آن، منطقه ی ممنوعه ای بوسیله وسعت ۲,۶۰۰ کیلومترمربع به وجود آمد؛ هرچند این منطقه حالا خالی از حیات نیست و گرگ ها و گرازها و خرس ها به جنگل های سرسبز اطراف نیروگاه هسته ای قدیمی چرنوبیل برگشته اند.

درباره ی پوشش گیاهی اندوه باید گفت تقریبا آسیب پذیرترین وجود گیاهی این منطقه هیچ گاه از بین نرفت و حتی بسرنوشت شوم دچار کردن های دارای زیادترین رادیواکتیو همچنین در سه سال دوباره احیا شد. تشعشعاتی که به گیاهان واقع در آلوده ترین مقدر شدن های این منطقه رسیده بود، می توانست بارهاوبارها بوسیله مرگ آدم ها و سایر پستانداران و پرندگان بینجامد؛ اما واقعا چرا بود گیاهی این قدر دربرابر این صدمه ی هسته ای و رادیواکتیوی مقاوم بوده است؟مقاله های مرتبط:زندگی تو شهر پریپیات؛ قبل و صبح پس ازآن از خدشه چرنوبیلداستان چرنوبیل؛ قسمت شروع: چرا راکتور نیروگاه اتمی منفجر شد؟احتمال تکرار لطمه ای شبیه چرنوبیل چقدر است؟

درختان ناحیه ی اطراف نیروگاه قدیمی هسته ای را احیا کرده اند.

برای پاسخ به این پرسش، ابتدا باید بدانیم تشعشعات ناشی از رآکتورهای هسته ای چطور بر سلول های زنده تأثیر می گذارند. مواد رادیواکتیو چرنوبیل ناپایدار هستند؛ چراکه دائما امواج و ذرات فراوان انرژی را فروزان می کنند و باعث نابودی ساختارهای سلولی می شوند یا با تولید موادشیمیایی واکنش پذیر، به ساختار سلول ها حمله می کنند. بخش یدکی از سلو ل ها درصورت آسیب جایگزین می شوند؛ اما این موضوع بخاطر DNA ائتلاف نمی افتد و با اضافه میزان تشعشعات، DNA تحول می کند و سلول ها بوسیله سرعت می میرند. میزان ناچیز تشعشعات آسیب های عمیقی به شکل جهش ژنتیکی بیدار می کنند و عملکرد سلول را دگرگونی می دهند. بوسیله نشانی مثال، سلول سرطانی شده، بوسیله شکلی مهارنشدنی چندبرابر می شود و به سایر مدخل های بدن ترویج می کند.

این موضوع اغلب در حیوانات مرگ بار است؛ برای اینکه سلول ها و سیستم های آن ها بخاطر عملکردی خاص طراحی شده اند و انعطاف پذیر نیستند. زیست شناسی حیوانات را متشابه دستگاهی پیچیده در رویت بگیرید که هریک از سلول ها و اعضای بدن، جایگاه و شعار خاصی دارند و همگی ی بسرنوشت شوم دچار کردن ها باید فعالیت و با یکدیگر مشارکت کنند تا سبع حی بماند. همین موضوع درباره ی آدم نیز صدق می کند؛ زیرا که عاری مغز یا قلب یا جگر نمی توان بوسیله حیات ادامه انصاف.

بااین حال، گیاهان به لباس بیش منعطف برنده و ارگانیک رطوبت رشد می کنند. آن ها نمی توانند حرکت کنند و درنتیجه، مشورت ای جز سازگارشدن با هوا اطرافشان ندارند. درواقع گیاهان داخل زمان رشد، ساختار خود را می سازند و مثل حیوانات از ساختار تعریف شده ای تشکیل نشده اند. گیاهان باتوجه بوسیله سیگنال های شیمیایی که از سایر مدخل های خاربن ارسال می شود، شبکه ی جنگل گستر، نور، دما، آب و موادمغذی، ریشه های ژرف نم خواه ساقه های بلندتری پیدا می کنند. تقریبا طولانی سلول های خار برضد سلول های حیوانات، می توانند هرنوع سلول متاخر موردنیاز گیاه را تولید کنند؛ به همین دلیل، باغبانان با برش ساقه یا تجهیزات گیاه و ریشه زدن آن می توانند گیاهان جدیدی داشته باشند.

طولانی این موارد نشان می دهند گیاهان می توانند سلول ها خواه لیف های مُرده را متجاوز آسان مرطوب از حیوانات جایگزین کنند و برایشان فرقی ندارد دراثر حمله ی حیوانات آسیب دیده اند یا تشعشعات رادیواکتیوی. با بود آنکه این تشعشعات و سایر گوناگون آسیب ها به DNA باعث بروز تومور در گیاهان می شوند، سلول های پریدن یافته به طورکلی نمی توانند شبیه سرطان، از بخشی گیاه به سایر بخش ها سرایت کنند؛ چراکه دیوارهای محکم و متصل به هم اطراف سلول ها مانع از این امر می شود. علاوه براین، خار می تواند با حیات بافت آسیب دیده، به فعالیت خود ادامه دهد؛ ازاین رو، این طور تومورهایی درون اکثر موارد به مرگ گیاه منجر نمی شوند.

دیواره های سخت و به حزن مستمر ی سلول های گیاهی آن ها را دربرابر عطارد امین می کند.

جالب است بدانید درکنار مقاومت ذاتی گیاهان دربرابر تشعشعات، به نظر می رسد برخی گیاهان در منطقه ی ممنوعه ی چرنوبیل از مکانیسم های مضاعفی بخاطر حفاظت از DNA خود استعمال می کنند و برای معتمد ترشدن آن دربرابر آسیب، شیمی DNA را تغییر می دهند و درصورتی که این روش فیروز نباشد، جهیز هایی را برای تعمیر آن فعال می کنند.  در زمان تکامل گیاهان اولیه داخل گذشته های دور، معیار تشعشعات غریزی در سطح زمین بسیار بیشتر بود؛ درنتیجه، شاید گیاهان منطقه ی ممنوعه از سازگاری های آن زمان برای بقای خود استفاده کرده اند.

حالا زندگی تو پرگیر چرنوبیل سیلان دارد و انباشتگی گونه های جانوری و گیاهی بسیار بیشتر از عهد قبل از ضغطه شده است. باتوجه بوسیله کشته یا کوتاه شدن غم انگیز زندگی انسان ها درون ماجرای چرنوبیل، تجدید حیات گیاهان و جانوران شگفت آور است. پرتوهای رادیواکتیو بی شک تأثیرات شدیدی پهلو بود گیاهی گذاشته و احتمالا زندگی گیاهان و جانوران را کوتاه کرده اند؛ اما وقتی منابع پایدار حیات به میزان اضافی وجود داشته باشد و آسیب وارده مرگ بار نباشد، عمر دوباره جریان می یابد.

علاوه براین، مزایای ناشی از رفتن انسان ها از این منطقه، بسیار بیشتر از آسیب پرتوها بوده است. درحال حاضر، محدوده ی گرداگرد چرنوبیل بوسیله یکی از ارشد ترین ذخیره گاه های طبیعی اروپا دگرگونی شده است و اکوسیستم آن درمقایسه با گذشته از حیات جانوری و گیاهی بیشتری نگهداری می کند، تا اینکه چنانچه دوچرخه ی زندگی هریک کوتاه تر باشد.

تباره ی چرنوبیل مدل واقعی تأثیر محیطی انسان بر کره ی زمین را مدال می دهد. حادثه ی هسته ای چرنوبیل اثرهای مخربی داشته؛ ولی شدت آن درمقایسه با خرابکاری ناشی از فعالیت آدم داخل این اکوسیستم محلی، به مراتب کمتر بوده است. با ترک این منطقه، به صنع اجازه داده اند تا مکرر خویشتن را احیا نرم.بیشتر بخوانید:نیروگاه های هسته ای مصون تر تو راه هستندآیا گیاهان از آگاهی برخوردارند؟بیوگرافی ارنست رادرفورد، پدر فیزیک و شیمی هسته ایانسان ها ۶۰۰ گونه گیاهی را تو ۲۵۰ سال گذشته منقرض کرده انداحتمال تکرار فاجعه ای مانند چرنوبیل چقدر است؟