داخل منطقه مرگ اورست چه اتفاقی برای بدن می افتد؟

بدن انسان تا ارتفاع مشخصی، متشابه سطح دریا، عملکرد مناسبی دارد و در این سطح، اکسیژن کافی برای مغز و کبد موجود است. بااین حال، کوهنوردان بخاطر پیشرفت به قله ای مثل اورست، بلندترین قله ی جهان با فراز ۸۸۴۸ متر والاتر از سطح دریا، باید شجاعت حضور در منطقه ی معروف بوسیله منطقه ی اجل را داشته باشند. منطقه ی اجل به ارتفاع بیشتر از هشت هزار متر گفته می شود که اکسیژن کمی در آن وجود دارد. در این نقطه، مرگ بدن آغاز می شود و سلول ها دقیقه بوسیله دقیقه می میرند.

درون هفته ی گذشته،  اضافه جمعیت و شلوغی قله ی اورست بوسیله مرگ حداقل ۱۱ نفر منجر شد. مغز و ریه ی کوهنوردان در منطقه ی مرگ به کمبود اکسیژن دچار است. درون این طور شرایطی، خطر حمله ی قلبی و سکته اضافه می یابد و قدرت تصمیم گیری بی نظم می شود. درمقابل، حدس نبود اکسیژن داخل قعر قله ی اورست وجود دارد.

۲۱ درصد از هوای سطح سیل گرفتن را اکسیژن تشکیل می دهد؛ ولی بدن انسان در بلندی بیشتر از ۳.۵ کیلومتر، جایی که سطح اکسیژن ۴۰ درصد کمینه است، با پیامدهای جدی روبه رو خواهد شد. جرمی ویندسور، پزشکی است که درون سال ۲۰۰۷ یکی از اعضای هیئت اعزامی کاودل ایکستریم به اورست بود. او می گوید:براساس نمونه های خون کوهنوردان، نمونه اکسیژن موجود درون منطقه ی اجل فقط یک چهارم اکسیژن موردنیاز تو سطح غرق کردن است. این میزان ها با مدل ی بیماران تو حال مرگ مقایسه شدنی بودند.

ترافیک مرگ بار تو منطقه ی مرگ قله ی اورست

هشت کیلومتر اعلی از سطح غرق کردن اکسیژن اندکی تو هوا حیات دارد. بوسیله گفته ی دیوید بریشرز فیلم ساز، حتی با وجود مخزن اکسیژن، نفس کشیدن چنین ارتفاعی مثل دویدن روی تردمیل و لمحه کشیدن با نی است.کوهنوردان باید خویشتن را بوسیله وضعیت نبود اکسیژن عادت دهند؛ اما با این امر درمعرض خطر سکته خواه حمله ی قلبی قرار می گیرند.مقاله های مرتبط:پیداشدن اجساد کوهنوردان دراثر ذوب یخچال های اورستقطب سوم گیتی تو حال ذوب شدن است

نبود اکسیژن خطرهای مهم ای بخاطر اشتی انسان دارد. با کاهش سطح اکسیژن خون تا وزن مشخصی، تعداد جست دل به ۱۴۰ قلق در دقیقه می رسد و خطر حمله ی قلبی تکثیر علنی می یواش. کوهنوردان هیمالیا باید قبل از رسیدن به قله بدن خود را به وضعیت سقوط اکسیژن عادت دهند.

هیئت های اعزامی از کمپ ابتدایی، پس از حداقل سه طالع سفر بوسیله قله می رسند (کمپ اولین داخل ارتفاع پنج کیلومتری قرار دارد که از طولانی کوه های اروپا بلندتر است). داخل طول چند هفته، میزان تولید هموگلوبین در بدن تکثیر فاحش می بطی ء تا بتواند تغییرات ارتفاع را اعاده کند. هموگلوبین پروتئینی داخل سلول های قزل خون است که به حمل اکسیژن از ریه ها بوسیله سایر نقاط بدن کمک می یواش.

مقدار زیاد هموگلوبین مقدور است به افزودن تراکم خون منجر شود و درنتیجه، واگذاری و پمپاژ خون از قلب به سایر نقاط بدن دشوار می شود. این فرایند درنهایت شاید سکته یا لبریز شدن روانی خون داخل ریه ها را باعث شود. با آزمایش ساده ی استتوسکوپ (گوشی پزشکی) می قابلیت انبوهی مایعات داخل شش ها را حس کرد. به این عارضه آماس یا نفخ ریوی در ارتفاعات رفعت (HAPE) گفته می شود.

تیر های سقوط اکسیژن عبارت اند از: خستگی، درک خفگی ثانیه ای هنگام شب، ضعف و سرفه های اثر درپی که به خارج آمدن مایعی آبکی و سفید و کف دار از دهان منجر می شود. گاهی اوقات سرفه بوسیله قدری موکد است که دنده ها از یکدیگر استثنا می شوند یا روی آن ها زین ایجاد می شود. کوهنوردان مشغول به ورم ریوی حتی هنگام استراحت بی آرامی به مشکل تنفسی مشغول هستند.

کوهنوردان با پیشرفت سریع و یک بسرعت بوسیله منطقه ی مرگ جان سالم به داخل می برند؛ اما در حال مهیا به برهان شلوغی، ساعت ها منتظر می مانند و همین خواهش مهلک است. یکی از بزرگ ترین خطرها در فراز هشت کیلومتری، هیپوکسیا (کاهش اکسیژن درون بافت های مغز) است. بوسیله باور پیتر هاکت، کارشناس و پزشک، نمی قابلیت بدن را به هوای منطقه ی اجل شیوه رحم.

چنانچه اکسیژن کافی به عدد نرسد، مغز تو ارتفاعات بالا (HACE) ورم می کند. HACE هم مشابه HAPE (دمل ریوی) است، با این تفاوت که بخاطر مغز قیافه می دهد. باد مغز امکان پذیر است به حالت تهوع، استفراغ و کاهش قدرت استدلال و تفکر منجر شود. براثر این ضایعه، کوهنوردان موقعیت مکانی خود را فراموش می کنند؛ به همین برهان بوسیله عقیده ی کارشناسان، دچار نوعی جنون می شوند و شروع به هذیان گویی می کنند.

داخل چنین شرایطی، قدرت تصمیم گیری کوهنوردان متلاطم می شود و دست بوسیله کارهای عجیبی مثل درآوردن لباس ها یا گفتگو با دوستان تصوری می زنند. خطر های دیگر موجود تو این شرایط عبارت اند از: از بین رفتن اشتها و برف کوری (شرایط دردناک چشم که براثر بازتاب اکید تلالو به وجود می آید) و استفراغ. کوهنوردان معمولا سراسیمه کاستی تنفس یا اختلال در تصمیم گیری درون ارتفاعات نیستند. هاکت می گوید:درون این ارتفاع، نابودی و فنا انسان نخست و خوابیدن مشکل می شود. همچنین، از بین روبیدن ماهیچه ها و کاهش وزن آغاز می شود.

تهوع و استفراغ شاگرد از بیماری های فراز (HAPE و HACE) به کاهش اشتها منجر می شود. عکس العمل بی انتهای نور از برف و یخ شاید به برف کوری (از بین روبیدن موقتی سررشته خواه مقدر شدن شدن عصب های خونی داخل چشم) منجر شود.

برخی کوهنوردان زخمی می شوند خواه به دلیل آثار غیرمستقیم و مشکلات سلامتی جان خویشتن را از دست می دهند. انقراض فیزیکی و اختلال سررشته می تواند به افت اتفاقی کوهنوردان منجر شود. تصمیم گیری نادرست شاگرد از خستگی یا کمبود اکسیژن پیامدهایی شبیه فراموشی شهود طناب کنف یا انحراف از مسیر یا آماده نکردن تجهیزات حیاتی مثل خزانه های مکمل اکسیژن را بوسیله دنبال دارد.ورم مغز و تورم شش و دچارشدن به جنون از پیامدهای کمبود اکسیژن در ارتفاعات هستند

دیوید کارتر، یکی از اعضای هیئت اعزامی NOVA در سال ۱۹۹۸، صعود از منطقه ی اجل را به جهنمی حی تشبیه می درنگ. کوهنوردان معمولا تکاپو می کنند در یک روز بوسیله قله برسند و زمان بخشی درون منطقه ی اجل بگذرانند و بعد وارد ارتفاعات امان شوند؛ ولی جنون طولانی کردن مسیر در آخرین هفته های صعودی و داخل یکی از دشوارترین مسیرها افزایش علنی می کند.

لاکپا شرپا زنی است که ۹ مرتبه بوسیله اورست صعود کرده؛ یعنی بیش از هر زنی روی کره ی زمین. به گفته ی وی، روز صعود بوسیله قله سخت ترین بخش سفر است. برای صعود توفیق آمیز به قله، همگی چیز باید خوب پیش جوی. تقریبا ساعت ۱۰ شب، صعودکنندگان کمپ شماره ی چهار را داخل رفعت هشت کیلومتری ترک می کنند؛ کمپی که درست در سرحد منطقه ی مرگ صبر دارد. نخستین تلاش های پیشرفت در تیرگی کامل و با حیات نور ناچیز ستاره ها و کلاه های نورافکن رخ می دهد. هفت زمانه بعد، صعودکنندگان به قله می رسند و پس از استراحت کوتاهی لبریز از خوشحالی و عکس، هیئت اعزامی بازمی گردد و بازگشت آن ۱۲ ساعت طول می کشد (به قیافه ایده آل).

باوجوداین به نقل از شرکت های اعزامی، اخیرا قله ی اورست مملو از کوهنوردانی شده که تلاش می کنند درون مناسب ترین بازه های آب وهوایی بوسیله قله برسند. بوسیله برهان شلوغی بیش ازحد، فدایی کوهنوردان گاهی چهار ساعت در منطقه ی اجل منتظر می مثل و این روانی به خستگی و تا اینکه مرگ آن ها منجر می شود. بوسیله گزارش تاماندو پست، ۲۲مه ۲۵۰ کوهنورد عازم قله شدند و بوسیله دلیل پری زیاد، بسیاری از کوهنوردان باید مدت های زیادی در ردیف های طولانی خواستار می ماندند. گذراندن زمان متجاوز و عاری پروگرام ریزی درون منطقه ی مرگ تنها در هفته ی گذشته به ارج جهان ۱۱ نفر از کوهنوردان تمام شد.بیشتر بخوانید:چگونه می نبوغ مدت یدکی بدون اکسیژن زنده ماند؟پیداشدن اجساد کوهنوردان دراثر ذوب یخچال های اورستاقیانوس هایی که دیگر وقت نمی کشندکشف یخ گرم تو مرتفع ترین یخچال طبیعی جهاندانشمندان ام آی تی راهی جدید برای تبدیل کربن دی زنگ به سوخت یافتند